Ik weet nog dat
[Scroll down for English]
Voor 'Ik weet nog dat' heeft studio Wantij zich verdiept in ons collectieve geheugen van de winter. Wat gebeurt er als het ijs, letterlijk en figuurlijk, onder onze voeten verdwijnt?
Hoe kan het dat onze ouders in zo'n andere omgeving op zijn gegroeid, en wij ons niet eens bewust zijn van wat we missen? De traagheid van ecologische achteruitgang maakt het moeilijk je ervan bewust te zijn en stelt ons in staat te doen alsof er niets gebeurd. Maar de veranderingen stapelen zich op, tot onze omgeving onherkenbaar anders is dan in onze herinneringen. Hierdoor missen we een gevoel van geborgenheid en veiligheid: heimwee naar een plek die je nooit verlaten hebt.
In de installatie 'Ik weet nog dat' worden de ijsbloemen die vroeger op de ramen groeiden weer tot leven gewekt. Met ijsbloemen als voorbeeld van een verandering binnen één generatie nodigt Wantij uit tot reflectie en gesprek tussen mensen van verschillende leeftijden. Wat weet jij nog uit jouw jeugd? Het werk is een plek om samen stil te staan, herinneringen te delen en voorzichtig nieuwe beelden van de toekomst te vormen - en waarin de winter, hoe vergankelijk ook, even tastbaar wordt.
I Remember that…
For 'Ik Weet nog Dat' (I remember that), Studio Wantij explored our collective memory of winter. What happens when the ice, both literally and figuratively, disappears beneath our feet?
How can it be that our parents grew up in such a different environment, while we aren't even aware of what we're missing? The slowness of ecological decline makes it difficult to be conscious of, allowing us to act as if nothing has happened. But the changes pile up, until our surroundings become unrecognizably different from our memories. This leaves us missing a sense of shelter and safety: homesickness for a place you never left.
In the installation 'I Still Remember,' the ice flowers that once grew on windows are brought back to life. Using ice flowers as an example of change within a single generation, Wantij invites reflection and conversation between people of different ages. What do you still remember from your youth? The work is a place to pause together, to share memories and carefully form new images of the future—and where winter, however fleeting, becomes tangible once more.